Piękny kompletny samochód, przygotowany do transportu z USA.
Samochód w 99 % kompletny.
Bardzo rzadko spotykany model w takim stanie.

HISTORIA ;Typy 300 SL Coupé i 300 SL Roadster (W 198), 1954 – 1963
Legendarne coupé mewy było pierwszym prawdziwym samochodem sportowym opracowanym przez Daimler-Benz po wojnie. Rozwój ten został zainicjowany przez Maxa Hoffmana, amerykańskiego obywatela pochodzenia austriackiego, który od września 1952 roku był oficjalnym importerem samochodów marki Mercedes-Benz. Dla zarządu Daimler-Benz plan Hoffmana dotyczący sprzedaży samochodów sportowych wraz z Mercedesem gwiazda na masce, była mile widzianą okazją do otwarcia amerykańskiego rynku dla Daimler-Benz, więc łatwo ich było przekonać: we wrześniu 1953 rozpoczęto prace nad dwoma modelami samochodów sportowych.

Wersja seryjna 300 SL, która została zaprezentowana w wyniku tego rozwoju w lutym 1954 roku na „International Motor Sports Show” w Nowym Jorku, bazowała na samochodzie wyścigowym z sezonu 1952. Jego charakterystyczną cechą zostały zaczerpnięte z tego samochodu wyścigowego, niezwykłe drzwi, dzięki którym samochód zyskał przydomek „skrzydlaty” w krajach anglojęzycznych. To nietypowe rozwiązanie projektowe nie miało być chwytem reklamowym, ale, podobnie jak w przypadku samochodu wyścigowego, z konstrukcyjnego punktu widzenia było to absolutną koniecznością. Rurowa rama przestrzenna, wywodząca się z samochodu wyścigowego SL, która ważyła zaledwie 50 kg, miała tę wadę, że ze względu na jej całkowitą wysokość konwencjonalne drzwi były po prostu niewykonalne.

Opływowe nadwozie skrywało kilka innych nowości: po raz pierwszy zastosowano wtrysk paliwa w seryjnym samochodzie Mercedes-Benz; Spowodowało to wzrost mocy o 40 KM w stosunku do modelu samochodu wyścigowego z gaźnikiem. Silnik został pochylony w bok, aby zapewnić płaską i opływową konstrukcję z przodu. Lekka konstrukcja – kompletny samochód z zapasowymi oponami, narzędziami i paliwem ważył tylko 1295 kg – doprowadziła do rewelacyjnych osiągów 300 SL: W zależności od przekładni tylnej osi można było osiągnąć maksymalną prędkość od 235 km/h do 260 km/h.

Od sierpnia 1954 do maja 1957 w Sindelfingen wyprodukowano 1400 sztuk, w tym 29 z nadwoziem ze stopu metali lekkich i jeden pojazd testowy z nadwoziem z tworzywa sztucznego. Ten indywidualny samochód z nadwoziem wzmocnionym włóknem szklanym można łatwo rozpoznać po dwóch cechach: na przednich błotnikach znajdują się dodatkowe kierunkowskazy, które również zostały przeniesione z modelu 220 a, oraz większe odstępy między panelami drzwi, dzięki czemu nie ma płaskiej powierzchni, gdy drzwi są zamknięte.

Na Salonie Samochodowym w Genewie w marcu 1957 r. zaprezentowano roadster jako następcę modelu gullwing. Podobnie jak poprzednik była to inicjatywa Maxa Hoffmana – od jakiegoś czasu namawiał Daimler-Benz do zbudowania otwartej wersji modelu 300 SL, gdyż jego zdaniem szanse sprzedaży tego typu auta są szczególnie dobre. Technicznie roadster odpowiadał mniej więcej coupe. Poprzez modyfikację bocznych części wysokości wejścia do ramy przestrzennej została tak bardzo zmniejszona, że ​​można było teraz zastosować normalne drzwi. Zawieszenie tylnej osi zostało całkowicie zmienione i ulepszone: pojedyncza oś poprzeczna w 220a z obniżoną osią została wyregulowana i włączona do 300 SL Roadster. Po raz pierwszy został wyposażony w sprężynę kompensacyjną. W porównaniu z oryginalną, przegubową osią poprzeczną w coupé gullwing, roadster miał znacznie lepsze osiągi.

Od października 1958 roku zdejmowany hardtop był dostępny jako wyposażenie specjalne za dodatkową opłatą 1500 DM. Godne uwagi cechy to tylna szyba, która rozciągała się daleko na rogach oraz atrakcyjnie stylizowany design hardtopu. Spośród zmian technicznych, które zostały wprowadzone w ciągu następnych sześciu lat, należy wymienić dwie: W marcu 1961 model 300 SL został wyposażony w hamulce tarczowe Dunlop na przednich i tylnych kołach, a od marca 1962 zmodyfikowany silnik z lekkim stopem blok został włączony.

W tym miejscu należy wspomnieć o specjalnej wersji 300 SL Roadster: dwóch modelach 300 SLS, które zostały zbudowane na zawody American Sports Car Championship. Powodem, dla którego zbudowano te specjalne wersje, był fakt, że po rozpoczęciu produkcji roadstera, samochód miał być używany w zawodach sportowych samochodów reklamowych w celu zwiększenia sprzedaży. Jednak „Sports Car Club of America” odmówił dopuszczenia standardowej wersji seryjnej samochodu do kategorii „standardowa produkcja” w sezonie 1957. Aby mieć szansę w jedynym możliwym samochodzie sportowym kategorii D, seryjny roadster został maksymalnie przycięty i przerobiony na model SLS. Nadwozie 300 SLS charakteryzuje się brakiem zderzaków, specjalną osłoną kokpitu z wlotami powietrza, małą szybą przednią typu wyścigowego i pałąkiem zabezpieczającym za siedzeniem kierowcy. W każdym razie prace przeprowadzone przez dział testowy Daimler-Benz zakończyły się sukcesem: Paul O’Shea wygrał Amerykańskie Mistrzostwa Samochodów Sportowych w kategorii D z wyraźną przewagą.

Produkcja 300 SL i 190 SL w Sindelfingen zakończyła się 8 lutego 1963 roku. Ta data oznacza koniec epoki dla Daimler Benz: produkcja limuzyny 300 zakończyła się w marcu 1962 roku, co oznaczało, że nie było już produkowane samochody z oddzielnym podwoziem.

Obie wersje 300 SL, roadster i coupé ze skrzydłami mewy, od samego początku były samochodami kolekcjonerskimi i nadal nie straciły nic ze swojej fascynacji; od wielu lat należą do najbardziej poszukiwanych i cennych klasycznych samochodów.