ABSOLUTNY RARYTAS,BIAŁY KRUK NA ŚWIATOWYM RYNKU.

Zaprezentowany na Salonie Paryskim w październiku 1936 roku, 540K miał silnik o mocy 115 KM bez doładowania lub 180 KM z włączoną sprężarką. Wyposażony był w słynny system doładowania typu Rootsa, w którym naciśnięcie pedału przyspieszenia do końca powodowało jednoczesne włączenie sprężarki i zamknięcie alternatywnego wlotu atmosferycznego do gaźnika. System ten został gruntownie sprawdzony w poprzedniej serii samochodów S-Type opracowanych przez dr Porsche iw efekcie 540K był ostatnim seryjnie produkowanym Mercedesem z doładowaniem aż do stosunkowo niedawnych czasów.

Skrzynia biegów była czterobiegowa, ale z bezpośrednim górnym biegiem, a nie przełożeniem nadbiegu stosowanym we wcześniejszych 500K. Przy włączonym doładowaniu, dmuchana ósemka 540K nadawała mu maksymalną prędkość zbliżoną do 110 mil na godzinę (177 km/h), dorównującą hamowaniu hydraulicznemu ze wspomaganiem. Jego potencjał osiągów był taki, że Mercedes-Benz w Wielkiej Brytanii zatrudnił kierowcę wyścigowego Goffredo „Freddy’ego” Zehendera jako doradcę technicznego i kierowcę demonstracyjnego, ponieważ doładowany Mercedes był jednym z niewielu autentycznych samochodów drogowych osiągających prędkość 100 mil na godzinę dostępnych w latach trzydziestych XX wieku.

Testowany przez brytyjski magazyn Motor, 540K został oceniony jako mniej ciężki układ kierowniczy i prowadzenie niż jego poprzednik, 500K, a także jeszcze bardziej komfortowa jazda, mimo że zachowano ten sam wszechstronny układ niezależnego zawieszenia z równoległymi wahaczami i sprężynami śrubowymi z przodu i wahliwymi osiami z tyłu. Samochód testowy firmy Motor wrócił z prędkością 102 mil na godzinę na ćwierć mili z włączonym doładowaniem i 85 mil na godzinę z wyłączonym. Takie osiągi osiągnięto kosztem zużycia 11 mpg benzyny, ale hamulce ze wspomaganiem otrzymały pełne pochwały, stwierdzono, że dmuchawa jest stosunkowo cicha, sprężyny wygodniejsze niż w 500K, a układ kierowniczy i prowadzenie również wypada korzystnie w porównaniu z tym modelem.

W maju 1938 roku 540K został przetestowany przez rywalizujący z Motorem magazyn Autocar i osiągnął najwyższą maksymalną prędkość ze wszystkich dotychczasowych samochodów testowych: przewożąc trzech pasażerów, samochód osiągnął 104,65 mil na godzinę (168,5 km / h) na torze wyścigowym w Brooklands w Surrey. „Noga twardnieje i rozlega się niemal demoniczne wycie” — relacjonował kierowca testowy HS Linfield. „Wskazówki obrotomierza i prędkościomierza skaczą wokół ich tarcz: chyba nie ma na świecie innego dźwięku samochodu tak charakterystycznego, jak ten wytwarzany przez doładowanie Mercedesa”.

Chociaż podwozia 500 i 540 „K” przyciągnęły uwagę wielu ówczesnych konstruktorów nadwozi na zamówienie lepszej jakości, własne nadwozie firmy Sindelfingen pozostawiało niewiele miejsca na ulepszenia. Kabriolet był dostępny w różnych stylach. Ten egzemplarz ma opcję Cabriolet „C” z dwudrzwiowym, czteroosobowym nadwoziem i jest wyjątkowo przystojny, może pochwalić się drucianymi kołami, podwójnymi bocznymi częściami zapasowymi, odsłoniętymi żelazkami landau, dwoma klaksonami i centralnym reflektorem.

W swoim czasie Cabriolet C kosztowałby nowego właściciela około 22 000 marek niemieckich, czyli tyle samo, co wszystkie inne style nadwozi, z wyjątkiem słynnych Autobahn-Kurier i Spezial Roadster, za które zastosowano premię w wysokości 10% lub 30%.

Oficjalny numer prowizyjny 236568 jest wymieniony w dokumentacji fabrycznej jako wysłany do brytyjskiego Mercedes-Benz w Londynie i bez wątpienia odpowiada za specyfikację z kierownicą po prawej stronie. Druga notatka wymienia „Viscomte Salcedo de Rios”, Londyn. Nie jesteśmy pewni, czy Viscomte odebrał swojego nowego mercedesa, ponieważ w ciągu pierwszego roku był on własnością pana Carrolla i był zarejestrowany w rejonie Preston w Wielkiej Brytanii, około 200 mil na północ od Londynu, z lokalną tablicą rejestracyjną „RN 6108”.

Według danych archiwisty brytyjskiego Mercedes Club, Ronalda Johnsona, tuż po wojnie w 1945 roku samochód przeszedł na własność J. Althama ze Skipton-in-Craven w Yorkshire i pozostał u niego przez co najmniej 8 lat. W grudniu 1962 roku był reklamowany w Wielkiej Brytanii z następującym podpisem „po dziewięciu miesiącach pracy właśnie zakończyliśmy odnawianie tego wspaniałego samochodu”, kontynuuje: „Jeden właściciel, tylko 50 000 mil od nowości, dopasowane walizki itp.”. i zamyka „To byłby idealny prezent świąteczny dla żony”!

Mniej więcej w tym czasie i prawdopodobnie w odpowiedzi na tę reklamę samochód przekroczył Atlantyk i stał się nowym właścicielem. Został nabyty przez obecnego właściciela w latach 1966/7 od Colemana Schwartza z bogatych przedmieść Chestnut Hill w Filadelfii.

Pomimo reklamy opublikowanej w Wielkiej Brytanii kilka lat wcześniej, samochód bez wątpienia wymagał uwagi, zanim trafił w ręce tej rodziny. Rozpoczęto gruntowną renowację, samochód został całkowicie rozebrany, a każdy element mechaniczny przebudowany od podstaw. Wybrano sympatyczny dwukolorowy lakier, aby zaakcentować styl nadwozia w kolorze głębokiej czerwieni z czarnymi błotnikami. Wnętrze zostało odnowione z brązowej skóry i odnowiony cały chrom.

Ukończony w 1981 roku samochód był używany z pewną regularnością, ale nigdy nadmiernie. Jego renowacja delikatnie się zestarzała, ale pozostaje niezwykle reprezentacyjna, a mechanicznie po sprawdzeniu i sfotografowaniu samochód odpalił bez wahania. W ostatnich czasach zamontowano nowe tłoki Mahle i fabryczny układ wydechowy ze stali nierdzewnej.

Dzisiejszy dokładny przegląd samochodu potwierdza, że ​​jest to bardzo oryginalny egzemplarz pod względem szczegółów, zachował takie elementy, jak brytyjska cewka Gilcoll, z którą bez wątpienia był pierwotnie dostarczany, a fabryczny bagaż nadal mieści się schludnie w kompaktowym bagażniku.

Dzięki swojej prostej i znanej historii, od nowości po 40-letni okres posiadania, ten elegancki i imponujący Mercedes stanowi fantastyczną okazję do poznania tego legendarnego modelu za ułamek dzisiejszej wartości Spezial Roadster.